Rouw blijft rauw als pijn er niet mag zijn.
Enkel door te delen kunnen we helen.

“Later als ik groot ben ga ik op reis.”
“Later als ik groot ben ga ik gelukkig zijn.”

Maar wat als jouw later aan je houdbaarheidsdatum voorbij gaat? Wat als je blijft uitstellen omdat je gelooft dat je het nu nog niet waard bent of kan en mag ervaren? Wat als je wacht om te groeien naar een persoon die je al lang bent, maar gewoon nog niet ziet? Iemand die al die verlangens nu al waard is en niet meer hoeft te wachten? Die mogelijkheid omarmen is je begeven in onbekend water. En dat is eng, daarom stel je ’t uit tot later …

… als je groot dood bent.

Charlotte De Groof is actrice, woordkunstenaar en brengt gesproken woord dat snijdt én heelt. Met chirurgische precisie fileert ze haar eigen ervaringen tot poëzie die raakt aan het universele. Haar woorden zijn zacht en scherp tegelijk als een spiegel die durft te kijken waar het pijn doet, om daar iets echt te ontmoeten. Herkenning. Erkenning. En misschien wel een beetje magie.

“Dit boek gaat niet over doodgaan, maar over leven met de dood als waarheid in je achterzak. 19 jaar nadat mijn moeder haar leven gaf op mijn 19e, neem ik je via 7 noten mee op een ritmisch rouwproces dat de cyclus van sterven en herboren worden poëtisch verhaalt.”