Woensdagnacht, 3.45u, ik pieker. Angstaanval. Alweer.

Alles schreeuwt, giert, schuurt. De huid rond mijn schedel lijkt zich vacuüm te trekken. Snijdende pijn. Alles voelt eng, nauw. Geen ruimte, geen adem.

Een tijd geleden bliksemde en donderde het in het hoofd van Sabien Clement. De lat die jaar na jaar hoger en hoger werd gelegd, en haar willen, doen en kunnen waaraan gerokken en getrokken werd, zorgden ervoor dat het touwtje knapte en het lijf leegliep. Alleen modeltekenen lukte nog.